Aklın ve mantığı ele geçiren aynı zamanda akla ve mantığa sığmayan bir duygunun içindeyim. Geriye bakarak gitmeye çalışıyorum kırık bir umut taşıyorum.Aklım sende kala kala senden gidiyorum..
“Sen bende bitmedin ama yeniden de başlamazsın.Ben seninle yarım kalmışlıkla sürünür giderim,sende çok uzaklarda bir sızıyla hatırlarsın beni.”
yanlızım diyememiş de "kimsenin Fatiha bilmediği bir köyde öldüm"demiş şair.
yalnızlık bazen kalabalık ortasında başlar... konuşacak kimsen olmadığında değil, seni anlayan kimse olmadığınsa çöker insanın yüreğine, Sessizlik büyür, duvarlar üzerine kapanır, en çok da kendi sesinle yorulursun. insan , başkalarının yokluğuna değil, var gibi davranıp içini boş bırakanlara kırılır. ve bir süre sonra alışır yalnızlığa.. Çünkü en az acıtan, en az beklenti olandır. yalnızlık bir ceza değil bazen, korunmak için inşa edilen bir sığınaktır."