Günün birinde uyandım, yatağımda doğrulup oturdum ve gülümsedim. Artık en ufak bir acı çekmiyordum ve birden, doğru insan diye bir şeyin olmadığını idrak ettim. Ne yeryüzünde ne de cennette. Öyle biri, öyle tek bir kişi yok. Sadece insanlar ve her insanın içinde bir tutam doğru insan var ama kimsede, bizim diğerinden beklediğimiz ve umduğumuz şey yok. Kusursuz insan diye bir şey yok ve o mutluluk veren, harikulade tek adam aslında hiç var olmadı. Sadece içlerinde ışık kadar moloz da olan insanlar...
Eskiden kendimi avutmak için neden daha fazlasını yapmadığınla ilgili bahaneler bulmaya çalışırdım. Ama sen daha fazlasını hiç istemedin. Kalbinin biraz hızlanması senin için yeterliydi, onu benimle sakinleştirmek istemedin. Şimdi görüyorum; senin bahanen yoktu, korkak da değildin, sadece bu kadarını istedin ve aldın. Arkanda ne bıraktığını merak edip baksaydın, belki de beni görürdün.