Gülüşünde sakla beni karanfilim
Bakışlarında gizle kimse görmesin
Dursun saatler
kimsesizliğimize ağlasınlar kimse duymasın
Vurulsun gerçekler kalplerimizde
Hüzün yağmurlarımızın sesinde kalsın
Çocuklar kadar saf kalsın çaresizliğimiz
Kavuşamadığımız her an geçmişimizde
Yalandan sayılsın
Gitme karanfilim
Bütün şiirler sana söylenir
Yokluğun ölümden de soğuk olur
Üşütür rüzgar
Yokluk her gün yakar avuçlarımızı
Böylesine küçük,önemsiz bir şey yüzünden kopartılıp atılabilir mi her şey?
Onca yıllık birlikteliğimiz süresince hiç mi ayakta kalabilecek sağlam bir şey oluşturamadık aramızda?