Bu kadar güzel gülmeyi ben öğrettim sana
Bakışlarımdan yakaladın sonsuzluğun
Rengini
Sarmaladın ruhuma acının tarifsiz cengini
Bu kadar güzel gülmeyi zamandan çaldın
Kulaklarımda kaldı zamanın donukluğu
Ve bir daha sevdim seni
Umurumda olmadan yaktım binlerce
Hayalin rengini
Bir gülüşün eklendi rüzgara
Hangi diyara savrulup giderken ömrümü
Ne güneşe sordum ne aya ne de yıldızlara
Gülüşüne tutsak bir sefer bu
Nereye nasıl gittiğimi bilmeden
Bütün seferler sana bütün gülüşler
Sonsuzluğuna savruldu belki de