Senden istemiyordum ne tacı, ne de sarayı;
Karnında yaşıyordum, kâfiydi saadetim.
Sayfa 30 - Servet-i Fünun, 2.4.1931
Her gün başka ahenkte söylediğin şarkılar
İnandırmıştı beni ömrümün düğününe.
Ne yazık, şimdi her dal hasretinle hışırdar!
Ah, nasıl inanmıştım ömrümün düğününe!
Rüzgâr bir cellât gibi sallarken satırını,
Yapraklar dökülüyor, günler bir bir düşüyor;
Kupkuru bir gövdeye ümitler üşüşüyor.
Hayat bir cellât gibi sallıyor satırını!
Sayfa 29 - Muhit, Nisan 1931
O değil mi hayatta tutunduğun en son dal!
Eski saadetinle, geçmiş günlerinle kal!
Sayfa 27 - Muhit, Şubat 1931