Tozlu bir pencere camından bakar gibi.
Kaybolup giden o yılları hatırlıyor.
Geçmiş görebildiği ama dokunamadığı bir şey.
Ve gördüğü her şey bulanık ve belirsiz.
Hiçbir şey yapmadan oturan insanların aslında devasa yükler taşıdığından şüphelenirdim. Zor olan zihninde dönen binlerce fikre rağmen hiçliği koruyabilmekti çünkü. Herkes bağırırken onların seslerini dahi bastıracak kadar susmak gibi...