Her türlü güzellikten korkar oldum bir süredir. Herhangi bir şeyi sırf güzel olduğu için, doğruluğunu yanlışlığını düşünmeden benimseyivermekten korkuyorum.
"...Önce şunu bil ki, hiçbir özel durumun yok senin. Yüzyıllardan beri tüm işsiz güçsüzlerin yakalandığı hastalığa yakalanmışsın. Kişisel özgürlük peşinde koşuyorsun, ya da koşamadığın için yakınıyorsun, çünkü başka derdin yok. Daha doğrusu hayır, var başka derdin, var da, onun ne olduğunu bilemiyorsun..."
Mutluluk denilen şeyin en ortasındaydı. Evet, mutluluk buydu işte; iki gövdenin böylesine severek, isteyerek böylesine kolayca anlaşabilmeleriydi. Gerisi palavra.