Simge Kilci Çetinkaya
@simgekilci
Mini kütüphanem ve kendi düşünce bulutlarımdan sıyırıp da özgürlüğe uçurduğum sözcüklerim.
instagram.com/ssimgekilci?igs...
Şu anda okuduğu kitap
Hayatım Geçiyor
Avuçlarımdan kayan hayaller,
Fotoğraflara tutunan hayatlar,
Yaşlara bulanan sırlar,
Hayatım geçiyor.
İhtimallerde aranan bulmacalar,
İmkânsızlıklardan doğan çocuklar,
Yıldızlara koşan bulutlar,
Hayatım geçiyor.
Karanlığa sığınmış gölgeler,
Ağaçların dallarına asılmış dilekler,
Günlerin ardından bırakılan izler,
Hayatım geçiyor.
İhtimaller azalıyor.
İmkânsızlıklar artıyor.
Hayatım ise durmadan geçiyor.
Boşluğa dalıyorum soluksuz, kayboluyorum.
Beni unutmayın!
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
‘Yeni Bir Benlik’🎈
Yüreğimin izleri dökülüyor kalemimden
kâğıdıma.
İçim kıpır kıpır oluyor, tek bir gülümseme ile karşılandığımda.
Sevgi kaplıyor dört bir yanını, sahte aydınlığın çerçevesinde.
Gökyüzü umutla açıyor gökkuşağını
ince bir çizgide.
Bir yıldız parlıyor sessizlik ile dolu sır kapanında.
Her şey anlam kazanıyor aniden bu sıkıcı hayat yumağında.
Anılar küsmüyor artık bu sefil hafızama.
Kucaklıyorum her anımın bana bakışını.
Sessizliği anlayışla karşılayıp dik
duruyorum
bugünkü oyun sahnemde
Ve sonra kaderim çiziliyor geleceğime
Bir meleğin ellerinde.
Gerisi mi?
Gerisi:
Bakış açım farklı bir yola sapıyor
Ve yeni bir benliğe küçük bir adım atıyorum.
‘İhtiyacım Var’
İhtiyacım var
Hiç olmadığım kadar:
Gölgelerin sığınmış olduğu karanlığa,
Aynalardaki var olan ışığa,
Zamanı yok sayan sessizliğe,
Güneşin yarattığı kıvılcımlara,
Gökkuşağını canlandıran renk renk fenerlere,
Göğün maviliğine perde çeken bulutlara,
Karanlıktaki beyaz noktaya,
Her günahta göğsümüzde derinleşen griliğe,
Yüreklere mührünü bırakan sevgiye,
Duyguların sembolü olan her kelimeye, Kirpiklerdeki kuruluğa karşı gelen yaşlara,
Yorgun bedenlere dokunan yağmura, Sözcüklerin yolunu kaybettiği yerde
Ruhuma dost olan melodilere,
Benliğimi kucaklayan yalnızlığa
Ve henüz zihnimde canlanmamış hayallere...
İhtiyacım var.
‘Bir Gün Gelir De’
Bir gün gelir de
Gülümsemelerim yalansız olur mu?
Parmaklarım etrafa bakarken
Onları dolduracak sıcak avuçlar
olur mu?
Bir gün gelir de
Anne sevgisini yitirmemiş çocuklar
yeşerir mi?
Her şeyi fısıltısıyla unutturan
Bir tatlı esintide nefes alınır mı?
Bir gün gelir de
Yarattığım kocaman yokluk dolar
mı?
Ayaklarımı bastığım bu yumuşak
toprak,
Kokusunu bahşeder mi yağmurdan
sonra?
Bir gün gelir de
Mucizeler konar mı kızarmış göz
bebeklerime?
Meşaleler yakıp gönlümün
sokaklarında
Karşılayabilir miyim bana uzanan elleri?
Bir gün gelir de
Bir tebessümde yok olabilir miyim?
Gece ay parıldarken içimin karanlığına,
‘Korkarsın Hayattan’
Sinsi bir boşlukla dolmuşsa zihnin,
Donmuşsa soğuktan parmak uçların,
Her dokunuşta yırtılıyorsa kesiklerin,
Korkarsın hayattan.
Mecbursan gözyaşlarınla dudaklarını
ıslatmaya,
Farksızsa her felaketin acı sonuçları,
Kuruyorsa uzamaya çalışan köklerin,
Korkarsın hayattan.
Kenetleniyorsa bilinmedik eller boğazına,
Acısa da parmakların dokunmak istiyorsa toprağa ,
Soğuk duvarlar konuk oluyorsa yalnızlığına,
Korkarsın hayattan.
Kanat çırpamıyorsa omzundaki melek,
Koşamıyorsa artık ayakların rüzgâra
doğru,
Uykuların mahkûmsa gecenin karanlığına,
Korkarsın hayattan.