Dünyanın çivisi çıkmış.
İntihar etmekten başka bir seçeneğim yok mu?
Çektiğim onca çileye rağmen intihar ederek hayatıma son vermeyi düşününce avaz avaz ağladım.
Bir bahar sabahı, üç beş çiçeğin açtığı erik dallarına güneş vurmuş... Heidelberg Üniversitesi'ne giden bir genç bu dallara kendini asmış...
"Anne lütfen azarla beni!"
"Ne için?"
"Korkak olduğumu söylüyorlar."
"Öyle mi? Korkak demek... Bu kadarı yetmez mi sana?"
Annemin kalbi kadar temiz bir kalbe hiç rastlamadım. Onu düşününce ağlamak istiyorum. Ondan özür dilemek için intihar edeceğim.
Lütfen beni affet. Bu defalığıma beni affet.
Adalet mi dediniz? Sınıf çatışmasının tabiatında adalet yoktur. İnsanlık mı? Şaka yapmayın. İnsanlığın ne olduğunu biliyorum ben. Kendi mutluluğumuz için karşımızdakini yere sermek. "Geber" demeden öldürmek. Kandırmak.
Benim gibi bir canlının bu dünyanın havasını soluyarak, güneşini hissederek hayatta kalması çok zor. Yaşamam için bir şeyler eksik. Yetmiyor. Bu zamana kadar yaşamak için elimden gelen her şeyi yaptım.