Zerdüştün Güncesi
@simplereader
Sormak... sormak cesaret ister! Sorabilmek bağımsız olmayı gerekli kılar ve işte bizde eksik olan bu cesaret!
Alaycılığındaki keskin dişleri aslında en çok kendine batırdığını ayırt edemeyenler, onu hiç anlamamış olanlardır ve o da bu gibileri gerçekten önemsemez. Fakat aynı aymazlık sevdiği birisinin dikkatsizliğine denk düşerse, kalbi tuzla buz olur.
İnsan istediği zaman ayrılamıyorsa her iki dünya da bir kenar mahalledir.
Kendini gerçekleştirmek tüm insani sorunları aşmış olmak anlamına gelmez. Bütün sağlıklı insanlarda aynı zamanda çatışma, iç sıkıntısı, engellenme, üzüntü, incinme ve suçluluk duygusu da bulunur. Devinim, genelde artan bir olgunlukla, nevrotik yapay sorunlardan kayıp ( en iyi durumda olsa bile) özel bir dünyada yaşayan insanın doğasında var olan gerçek, kaçınılmaz, varoluşsal sorunlara yönelir. Kişi nevrotik de olsa ( arzu edilir ya da gerekli olmayan) nevrotik bir suçluluk duygusu değil; gerçek, arzu edilir ve gerekli bir suçluluk duygusu duyuyor olabilir. Bunun kaynağı da ( Freudcu süper-ego değil) içsel bir vicdandır ( intrinsic consciousness: iç törel- sorumluluk duygusu.) Kişi Oluşun getirdiği sorunları aşmış da olsa, Varlık bağlamındaki sorunlar geçerliğini sürdürür. Kişinin sorun yaşaması gerekiyorken yaşamıyor olması bir hastalık belirtisi olabilir.
İleri doğru atılan her adım bilinmeze yönelir ve olasılıkla tehlikelidir. Tanıdık, iyi ve doyurucu bir şeyi bırakmak anlamına da gelir. Genellikle geçmişe özlem, korku, yalnızlık ve yasla yüklü bir ayrılış ve uzaklaşma, hatta yeniden doğuştan önceki bir tür ölümdür.