Sena
@simrass
Şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi
taşınacak suyu göster, kırılacak odunu
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde
bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin
tütmesi gereken ocak nerde?
502 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·206 syf.·
29 günde okudu
·Okunma: 25 Şubat 2026 11:46
·2026 1. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
02:40
Yalnızlık nihayet geldi, tam da öngördüğüm
gibi; ağır, derin ve tuhaf bir şekilde değerli. Bunu kimseye açmadım. Gidişin korkunçluğunu görmek akıl hastalığı değildir, bunu anladım artık. Ait olamama hissi damağımda tuhaf bir tat bıraktı. Hem tatlıya yakın, hem acıya. Dilimin kökünde bir yerde öylece duruyor, çevresinde kırmızımsı bir sis.
İtiraf etmeliyim: Aslında ben de korkuyorum.
Ama şu an oturduğum yerden bakınca, bu korkunun, bu bunaltının güzel bir yanı olduğunu hissediyorum. Gerçekten tehlikeli olan, mantığın dışına taşan korkulardır. Önce kendinden kaçmaya başlarsın, sonra şeytan postallarını giyer ve senin varlığından bile habersiz olduğun diyarlara kadar peşine düşer.
Her şey çok yakıcı.
Yıpratıcı.
Şunu demek istiyorum: Bütün evren, bu bitmeyen ölüm ve... şu hayat dedikleri şey.
Artık bütün dualardan, bütün yakarışlardan uzaklaşmam lazım. Onlar beni boğuyor, sanki başkalarının dalgınlıkla ya da saflıkla ördüğü görünmez bir ağa yakalanmışım gibi.
Ben onlardan biri değilim. Ben içimde kalmayı ve orada sönmeyi seçen biriyim.
İyi olan her şeyin en güzel yanı, en azından bir süre rüya ya da yalan gibi gelmesiymiş meğer. Ve o süre pek de uzun değilmiş.
Bütün canlıların, bütün cansızların, hareket edenlerin ve duranların gölgelerini düşünüyorum. Karanlığı yutan ışığı, kendi kucağında dinlenen karanlığı. Ölüm, yaşayan her şeyi rüyasında görüyor. Bu düşünceler sık sık zihnimi ele geçiriyor: Kendi kendime var ettiğim, sevdiğim, onlarla avunduğum şeyler. Varoluşumun bu karmakarışık halinde bir düzen kurmaya çalışıyorum. Kendi kendime dinler yaratıp sonra onları terk ediyorum. Garip bir hayat benimki. Ama bu kadar umutsuzluğa, bu kadar inançsızlığa düşeceğimi hiç düşünmezdim.
Artık çok geç.
Kendimi bütün insanlara karşı korumak, onların çılgınlıklarına karşı koyabilmek
Eğer isteklerimizin gerçekleşebileceğine duygusal olarak ikna olmadan olumlamaları sürekli kendi kendimize tekrar edersek ya da isteklerimizi zihnimizde imgelersek, gerçek duygu merkezimiz olan kalp yerine sadece beynimiz elektromanyetik dalgalar yayacaktır. Kalbimiz ise 5000 kat daha güçlü şekilde dünyaya gerçek inançlarımızı, yani çoğunlukla şüphelerimizi ve korkularımızı yayacaktır. Sonuç açıktır: Sadece tüm kalbimizle inandığımız şeyler tam anlamıyla gerçekleşecektir.
