Amadeus Magnus
@sinemaestro
Pavlov'un köpeklerde gözlemlediği tüm belirtiler, Birinci Dünya Savaşı'nda "mermi şoku" ikincisinde "savaş yorgunluğu" denen şeyin kurbanı olanların arasında yeniden görüldü. Tıpkı her köpek gibi her insanın da kendi dayanıklılık sınırı vardır. Modern savaş koşullarında, az çok sürekli baskı altında, yaklaşık otuz gün sonra, çoğu insan dayanıklılık sınırına ulaşmaktadır. Ortalamanın üzerinde duyarlı olanlar kırk beş, hatta elli gün direnirler. ister güçlü olsun ister zayıf, hepsi eninde sonunda pes eder. Yani akıl sağlığı yerinde olanların hepsi. Çünkü, ironik biçimde, modern savaşın baskısı altında süresiz ayakta durabilenler ruh hastalarıdır.
Reklam
Seçmen topluluğu büyüdükçe, her bir oyun değeri düşer. Milyonlarcasından biri olduğunda, birey seçmen kendisini aciz, görmezden gelinebilir bir nicelik gibi hisseder.
İnsanlar zorbalara karşı bir önyargıyla hayata başlayabilirler; ama zorbalar ya da zorba adayları onları düşmanlarının -özellikle de zulmedilebilecek kadar zayıf düşmanlarının- günahkarlığı hakkında adrenalin salgılatan bir propagandaya tabi tuttuklarında, coşkuyla peşlerinden gitmeye hazırdırlar.
"Her etkileyici propaganda," diye yazmıştı Hitler, "bir iki yalın gerekliliğe hasredilmeli ve sonra bir iki basmakalıp formülle ifade edilmelidir." Bu basmakalıp formüller sürekli tekrarlanmalıdır, çünkü "sadece sürekli tekrar, bir fikri bir kalabalığın hafızasına işlemekte başarılı olur."
Uygun adım yürümek insanın düşüncelerini böler. Uygun adım yürümek düşünceyi öldürür. Uygun adım yürümek bireyselliği sona erdirir. Uygun adım yürümek, halkı, ta ki ikinci doğa haline gelinceye kadar, mekanik, yarı ayinsi bir etkinliğe alıştırmak için gerçekleştirilen kaçınılmaz büyü fiskesidir.
Reklam