Kötü bir evlâttım, iyi bir anne olduğumu iddia edemem, başarısız bir devrimciydim, her şey yarım kaldı hayatımda. Gereksiz atılımlar... Ama belki de gerekliydiler, çok da emin değilim. İnsanlık komedyası... Çok doğru. Ben de rol aldım o komedyada, sonu dramdı benim için.... Uzaktan bakınca bana da komedya gibi görünüyor. Uzaktan...O zaman da insana yakın bir şey kalmıyor. Kimseyi aşkla sevmedim; kimse beni aşkla sevmedi. Nasıl bir eştim, bilemiyorum. İyi bir eş olduğum günler de oldu. Şimdi işte buradayım, ülkemden, düşüncelerimden uzak, tek başına yalnız ve yaşlı bir kadın.
Artık ona yabancı olmayan bir mekânın dünya üzerinde belki de kalmadığını kabul etmeye, bu acı ilacı yutmaya çabalıyor. Hangi derdin ilacı bu? Hayatta kalmanın, kalabilmenin.