Kışın ortasında açan umudun adı Nergis
Ayazı yarıp gelen ince bir inat gibi
Toprak donmuş sanılırken bir çiçek var ki hala baharı hatırlar
Soğuğa rağmen boynunu eğmez sessizce öğretir beklemeyi
Çünkü bazı çiçekler en çok kâr varken inanır güneşe
Ve bir hilâl gibi doğar aldırış etmeden geceye
Yeryüzünü beyaz bir örtü kaplarken
Masmavi denizlere selam söyler gibi açar Nergis çiçeğim
Kışın en uzun yerinde güneşi hatırlatan
Baharı özleyenlere ısrarlı bir müjde gibi ne körfezdeki fırtınalara ne gökyüzündeki rüzgarlara ne de sahildeki dalgalara boyun eğmez
Her açışı bir söz bir umuttur zamana
En çokta üşüdüğünde tatlı tatlı salınır içime
Ben her kış biraz daha inanırım bahara…