Bir yatağın başına geçip oraya bir armağan gibi umut, müjde ve belki de sağlık bırakmanın bütün güzelliği, ani doğan bir güneş gibi içinde açtı. Bundan sonraki yaşamının istikametini o an açıkça gördü: Faal ve yararlı olmalıydı, o zaman insanlar onu fark eder, o da bor daha hoc yalnız kalmazdı.
Artık karşısına gözlerinin titreyen işaretlerini okuyabilen birinin çıkmasını gerektiğine inaniyordu, herhangi bir rastlantı ona yardım etmeli, umulmadık bir şey meydana gelmeliydi.