Bu kare, sadece bir okulun penceresinden yansıyan bir görüntü değil; toplum olarak içine sürüklendiğimiz o uçurumun, o çaresizliğin ve bitmek bilmeyen öfkenin fotoğrafı.
Okullar, çocuklarımızın hayallerini yeşertmesi gereken güvenli limanlardı. Şimdi ise o pencerelerden dünyaya umutla değil, korkuyla ve şiddetle bakıyoruz. Dün Siverek’te, bugün Maraş’ta ve başka şehirlerde… Bir öğrencinin eline silahı, bir arkadaşının hayatına kastetme cüretini veya o pencereden atlama çaresizliğini kim, ne zaman, nasıl verdi?
Bu şiddet sadece bireysel bir vaka değil; hepimizin sorumluluğunun olduğu, birbirimize tahammülümüzü, nezaketimizi ve vicdanımızı kaybettiğimiz bir dönemin yansıması. Eğitimi sadece notlardan ibaret sanıp, ruhu ve vicdanı ihmal etmenin bedelini bugün okulların kapısında, pencerelerinde ödüyoruz.
Daha ne kadar "bir şey" olmasını bekleyeceğiz? Bu "yargısız, eğitimsiz, terbiyesiz" iklimi biz yarattık, yine biz değiştirmek zorundayız. Çocuklarımızın eline kalemden başka bir şey yakışmadığı günlere geri dönmek için, önce birbirimize olan saygımızı yeniden inşa etmeliyiz.
Geç olmadan, çocuklarımızı bu karanlıktan çekip çıkarmalıyız.
Siverek,Antep şimdi de Maraş.
Kimi suçlayalim, neyi eleştirelim?
Eğitim sistemini
Eğitimsiz veliyi
Eğitemeyen(!)öğretmeni
Egitilmeyen öğrenciyi
Silahı güç silahlıyi karizmatik gösteren medyayı...
Hangi birini???
Ya da bosverelim iki gün kinayalim,üzulelim.. üçüncü gün unutalım unuttuğumuz her şey gibi..
Ermeniler, Batı'nın müdahalesini temin etmek için ayaklanmayı adetâ vazgeçilmez bir model olarak kabul etmişlerdi. Öyle ki, 1. Sason İsyanı'nda birçok cinayete sebebiyet veren
Her Gün Bir Şair
Cahit Zarifoğlu Kimdir?
Abdurrahman Cahit Zarifoğlu, 1940 yılında Ankara´da Maraşlı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelir. Babası Ahmet Zarifoğlu‘nun memuriyeti dolayısıyla ilk ve orta öğrenimini