Senin düşmanından başkalarının öç alması kadar tatlı bir öç alma duygusu yoktur. Üstelik bunun, sana iyi yürekli insan rolünü vermesi gibi bir yararı da vardır.
Reklam
Bir dönem gelir, yaptığımız her şeyin sonunda bir anı olacağı gerçeğini düşünmek zorunda kalırız. Bu, olgunluktur. Olgunluğa erişmek için, insanın birtakım anıları olmuş olması gerekir.
Nasıl olur da Tanrı dua eden insanın sürekli olarak kendini aşağılamasını, ayinlerin ve törenlerin durmadan yinelenmesini ister? Sen, kendin, içgüdüsel olarak, sana karşı gönül borcunu belirten bir düşünceyi, iyilik yaptığın insanın buna kısa bir bakışla karşılık vermesini yeğ tutmaz, bütün o ağlamaklı şükran dualarından tiksinmez miydin?
"... her gün inatçı köylülerimizde gözlediğimiz bir şey: Kendilerine söylenen makul her şeyi kabul ederler; ama, düşünme zaafları olduğu için, onları harekete geçiren sav, zihinlerinden çıkar çıkmaz başlangıçtaki fikirlerine geri dönerler."
İyilik ile kötülük arasında bir seçim yapmanın gerekli olması, özgürlüğün zaten yitirilmiş olduğu anlamına gelir: Kötülük dünyaya nüfuz etmiş ve tanrısal iyinin yanında yerini almıştır." İnsanın sahip olduğu uçsuz bucaksız, nitelikçe farklı özgürlük, "iyilik ile kötülük arasında seçim yapmakta değil, dünyayı kötülükten arındırmakta yatar. İnsanın kötülükle herhangi bir ilişkisi olamaz: Kötülük var olduğu sürece özgürlük yoktur ve insanların bugüne kadar özgürlük adını verdikleri her şey bir yanılsamadan ve aldatmacadan ibarettir. Özgürlük iyilik ile kötülük arasında seçim yapmaz: Kötülüğü yok eder.
Reklam