Ve yaşamdam ürkekçe nefret eden ben, ölümden hayranlıkla korkuyorum.
Reklam
Ben kendim olduğum için bulunduğum yeri boğucu hissediyorsam - başka nerede daha kolay nefes alabilirim, eğer hastalık etrafımda değil de ciğerlerimdeyse?
Yazmak unutmaktır. Edebiyat yaşamı görmezden gelmek için iyi bir yoldur.
Bana ait olmayan izlenimleri yaşıyorum. Reddedişlerimle tükeniyorum. Kendim olduğum yolda bir başkasıyım.
Yaşamak başkası olmaktır. İnsan her gün aynı şeyleri hissedemez eğer, bir kişinin bugün hissettikleri dünkülerle aynıysa, bu hissetmek değildir- bugün, dün hissetiklerini anımsamaktır. Dün yaşanan ve yok olanın, bugünkü yaşanan cesedi olmaktır.
Beni yormayanlar dahil, her şey beni yoruyor. Mutluluğum acılarım kadar acıtıyor.
...
Yaşam ve benim aramda ince bir cam tabakası var. Yaşamı ne kadar açık görsem ve anlasam da ona dokunamam.
Üzüntüyü mantıksallaştırmak? Eğer bu çaba gerektiriyorsa, neden? Hüzünlü insanlar çaba gösteremezler.
Vazgeçmek istediğim yaşamın sıradan işlerini bile bırakamıyorum. Vazgeçmek çaba ister ve bu çaba isteği bende yok.