“Yeter bildiklerimiz be Ethem” dedi. “Çok bilmek de iyi değil. Söyleme bilmeyeyim…”
İçimdeki sesler susunca, başka şeyler duymaya başladım.
Olmayan,olamayan, yarım olan her şeyin anlamsızlığı anlamlı hale geldi.
İnsan böyle bir şey işte. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor.
Kaçmayı daha kolay buldum. Her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var,ama kendinden kaçıyorsan durmadan kaçıyorsun, durduğun dinlendiğin bir an bile olmuyor.