Ama sıra kendimize geldiğinde, başkalarının–üstelik en olumsuz bakış açısına sahip olanların– gözünden kendimize bakma eğilimimiz oluyor. Bunun hiçbir mantıklı gerekçesi yokken, kendimizi dar bir çerçevede yargılayıp incitiyoruz.
Aksine, stres beni daha çok yemeye itiyor. Sanki her şeyden vazgeçmişim gibi hissediyorum. İştahımı kontrol edemiyorum, düzenli yemiyorum ve yeme konusu başlı başına stres kaynağı hâline geliyor.