zehra
@skyonfire
Reklam
Gerçekten de sanki duygusal ve öfkeli bir "ben" le, rasyonel ve objektif bir "ben" konuşuyordu.
Kökünden sökülmüş bir bitki gibi hissediyorum. Bitki yüzeyde sağlıklı görünüyor ama aslında içten içe çürümüş, ölüyor, geri dönülmez noktayı geçmiş.
Ama sadece bir gün sonra yine çaresizliğe gömülebiliyorum, sanki siyahla beyaz gibi. Çevremdeki dünyaya karşı tamamen ilgisizim.
"Kendimi daha az nasıl incitebilirim, bu acıyı nasıl hafifletebilirim? Şu an canı yanan tek kişi ben değilim ki, " gibi şeyler söylemek size iyi gelebilir.
Reklam