Hilal

Hani bazı anların hiç bitmesini istemezsin ya, Sessiz, sakin, ama derin bir elem taşıyan, Rayihasını içine çektiğinde bulduğun huzurun intizarında iken, Müphemlikten çıkmışken zihnin, Tekrar başa sararsın. Kaybedersin belki de, Ne bulduğunu bile bilmezken, Tahayyülündeki huzuru bir kez daha kaybetmişken, Belki anlarsın, Anlarsın, Ama anladığın vakti bile bir saniye geçmişse, kıymetini bilmen için yeni bir vakit gelmiş, Ama o anı da tepelerken bulmuşsun kendini. ~H.
Edebiyatın En Tatlı Eşleşmeleri!
Peki ya sizin favori kitabınız hangi tatlı olurdu?
"Ey gönül; Belirsizlik içinde tutsak kaldım, Peşimi bırakmayan müphem hayat, Beni, dalgalarında boğmuştu." ~H.
"Tevâzu eyledim ey gönül; Haktan gayrısına çıkmazdı yolum, Ben ki garip bir kulum, Benliğimle kaybolmuşum." ~H.
"Halbuki şu an, geçmişte kurduğum tahayyülümün içinde yaşarken bulduğumu sandığım kişi ben değil, tahayyülümün esiri olan benliğimdi." ~H.