Kelebek koleksiyonlarında ölü kelebekler, bir daha asla içinde bulunamayacakları bir dünyayı kucaklamak ister gibi, kanatları açık sonsuza kadar beklerler.
Dün, bugündü, uçup gitmeye hazırlanan bir kelebek gibi, belki uçup gidecekti ama şimdi önündeydi.
Ve insanlar bir de şunu yaparlar:
Birisinden korktuklarında, önce kızarlar ona, sonra aşağılar, en sonunda da kendilerini savundukları iddiasıyla saldırıya geçerler.
"Uzun yaşadığım için birçok eski savaş gördüm. Durduk yerde korkutmaya çalışırlar ötekileri. Ellerinde güç varsa korkuturlar da. Başka bir şey yapmazlar, sevmezler, iletişim kurmazlar. Ne yaptıracaklarsa, severek anlaşarak değil, korkutarak
yaptırırlar. Bu köylü de öyle."
Artık rüzgârın istediği yönde değil, kendi istediği
yönde uçuyordu. Rüzgâra rağmen, rüzgârla birlikte ama özgürce..