varım ben-lakin kimse, ne umursar ne de bilir beni.
dostlarım, yitip gitmiş bir anı gibi yüz çevirdi benden.
kendi kederimin altından kalkan yine benim.
kayıtsız bir kalabalıkta yükselip kaybolur giderler.
aşkın coşkun, bastırılmış sancılarındaki gölgeler gibi
yine de varım ve yaşıyorum, savrulan bir buhar misali.
ezilmişliğin, gürültünün boşluğu içinde,
uyanık düşlerin diri denizi içinde,
ne yaşamın, ne mutluluğun kavram olduğu
hayat gemimin muazzam kazası içinde;
ve en canlarım bile – yani en yakınlarım – bir garip,
hatta diğerlerinden bile daha acayip.
bir yer arzuluyorum, insanoğlunun ayak basmadığı
kadınların ne güldüğü ne de ağladığı bir yer.
orada baki kalayım, yaratıcım tanrı'yla.
çocukluğumun tatlı uykuları gibi uykulara dalayım
ne rahatsız edeyim, ne de rahatsız edileyim uzandığım yerden.
altımda çimen, üzerimde gök kubbe.
john clare