Abartılı olunca insanların hareketlerine güldüğümüz olurdu. Güzel zevklere sonuna kadar varmak için gereksiz fedakarlıklarda bulunan insan doğasına uzaktan gülerdik. Doğuştan güzel olan karakterini göstermek için fırsat beklemeyen, zorla kendi zevkiyle övünen aptallara gülerdik. Aslında her birini anlamamıza rağmen gülmemiz, olayın özünü kavradığımızı gösteriyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Yeter," diye söylenmeniz sadece daha çok söylenmelerine neden oluyor. "Peki," derseniz daha ısrarcı oluyorlar. "Anlamadım," derseniz saymaya devam ediyorlar ve buna hayata uyum sağlama stratejisi diyorlar.
Bir romanı hissizce okursan hikayenin ne olduğu önemini yitirir.
Biz önce ve sonra bakarız,
Olmayanı göresimiz gelir :
En içten kahkahamız
Biraz acı yüklenmiştir ;
En tatlı şarkılarımız, en kederli düşünceyi dile getirenlerdir.
Mutluluk arttıkça hüzün de iyiden iyiye artar. Keyif hissettikçe çekilen acı büyür. Bunları ayırmaya çalışırsan hayatın akışı bozulur. Bir araya getirmeye uğraşırsan başarısız olursun. Para önemlidir ancak senin için önemli şeyler çoğaldıkça, kaygılar uyku sırasında dahi peşinden gelemez mi? Aşk mutluluktur ancak bu mutlu aşk ağırlaştıkça ve taşınması zorlaştıkça insan aşksız geçen zamanlarını daha bir sever hale gelmez mi?