Kendimce
@slowzien
Kendine şair.
bir gün gelir, herkes gider, sesler susar, izler silinir,
ama senin adın, kalbimin içinde yankılanır hâlâ
en derin, en sarsılmaz yerinden.
bir bakışınla başladı her şey, belki de bir bakışınla bitecek,
ama ben biliyorum, o son bile sendelenecek.
sevmenin ne olduğunu sende anladım;
bir dokunuşunla zaman dururmuş, bir gülüşünle kalp yeniden başlarmış.
ben seni öyle sevdim ki, tarif edemedim,
çünkü kelimeler sana dar, benliğime ağır geldirdi.
sensizlik...
sanki içimde yankılanan sonsuz bir dua gibiydi
ne dileğimi bulabildim, ne de vazgeçmeyi öğrendim.
her gecenin bir adı vardı bende, seninle başlayan, sensiz biten.
yalnızlığın bile güzeldi senin,
bir susuşun yeterdi, kalbim bin kez konuşurdu ardından.
ben seni bekledim, gelmeyeceğini bile bile,
çünkü beklemek bile seninle bir bağ gibiydi bana.
şimdi herkes gitsin, yollar boşalsın, sokaklar sussun,
adını bilmeyen kalmasın, ama yanımda kimse durmasın.
dünya dursun, zaman kırılsın, hafıza unutsun,
ben tek sana kalayım,
bütün âlem yok olsun.
Hiçlik SaatindeŞiir
gece, duvarların rengi soldu.
masa başında bir bardak su,
bir kalem,
ve susan bir insan.
hiçbir şey olmuyor artık.
zaman yürümüyor,
saatler sadece tıklıyor,
ölü bir kalbin ritmi gibi.
pencereden dışarı bakıyorum:
ne sokak, ne gökyüzü,
hiçbiri bana ait değil.
her şey duruyor,
ben de onlarla birlikte.
bir ses yok,
bir yüz yok,
bir neden yok.
yalnızca var olmanın ağırlığı,
bir taş gibi oturuyor içime.
bir zamanlar aklımda birisi vardı,
adı bile kalmadı.
sözleri unutuldu,
sesi sustu,
sanki hiç tanışmamışız gibi.
şimdi sadece sessizlik var,