"Mizahın büyük bir bölümü, bir espri yapmak gibi, bir şakanın son cümlesine bağlıdır. Bir fıkra dinlerken geleceği simüle edip öykünün gidişatını (bunu yaptığımızın farkına varmasak bile) kendi kendimize kurgulamadan edemiyoruz. Fiziksel ve sosyal dünyayı, öykünün sonunu tahmin edebilmemizi sağlayacak kadar iyi tanıyoruz. Bu yüzden, son cümlesi beklediğimizden tümüyle farklı bir sonuç verdiğinde kahkahalara boğuluyoruz. Mizahın özü, gelecek için yaptığımız simülasyonların şaşırtıcı yollarla aniden bozulmasında yatmaktadır."