Öncelikle şunu söylemeliyim bence ikinci kitap serinin ilk kitabından daha iyi her açıdan. İlk kitapta karakterlerin arasındaki arkadaşlık ve aşk bana hiç geçmemişti, hızlı bulmuştum. İkinci kitabın bazı kısımlarında da Eira'nın Nos'a olan aşkı bana ne ara bu kadar aşık oldun dedirtti fakat arkadaşlık olarak Marlo ve Eira arasındaki bağı, birbirlerini sürekli desteklemelerini ve güvenmelerini çok sevdim. Bu kitapta en sevdiğim karakterin Eira olduğuna kesin karar verdim çünkü karakterin iç dünyası aşırı iyi yansıtılmıștı, sürekli düşünmesi, sorgulaması endişelenmesi bana çok gerçek hissettirdi. Kitabın en iyi yanı keskinlikle yazarın anlatımı, sade cümleler ile anlatilabilecek çoğu şeyi daha masalsı anlatmış gibi geldi bana ve yazar olmak da bir yerde bunu gerektirir fikrimce. Kitabin sevmediğim yanı ise kurgu oldu çünkü bu kadar iyi bir anlatım çok daha iyi bir kurguyu hakediyor. Daha fazla olay olmak zorunda değil her kitapta, fakat mekanlar ve durumlar da pek değişmiyor. Kitabı okurken keyif alıyorsunuz ancak elinizden bıraktığınızda hemen tekrar okuyayım şeklinde merak oluşturmuyor. Kurgu içindeki çoğu ufak olan sorunlar bile aşırı kolay çözümleniyor. Marlo'nun peşine düşen kaptanın bu kadar kolay vazgeçmesi bana absürt geldi çünkü senelerce kovalamış ancak Marlo doğrucu ve yalan söylemez diye dediği şeylere hemen inanıp, tamam esas peşinde olduğum kişi sen değilmişsin o kişi de zaten ölmüş deyip gitmesi garip sonuçta Marlo da o işe ortak.
Bu kitapta gelen ana karakterlerden Maça ve Bastı pek sevemedim ve umursamadım da açıkçası. Bunlara rağmen kitabın son yüz sayfasında olanları,cadı ile ilgili gerçeği ve esas son olayı ben beğendim. Sonu beğenmeyen ve kitabın anlamsız bittiğini düşünenler gördüm fakat bence esas anlamlı son bu zaten. Karakterler ana karakter diye