Kendimi amacımdan sapmış gibi hissediyorum. Zamanımı israf ediyor, gereksiz işlerle uğraşıyor, olmamam gereken yerlerde bulunuyor, kurmamam gereken cümleleri kuruyor, yapmam gereken şeyleri yapmayıp erteliyormuşum gibi.. Bu yüzden de kendimi iyi hissetmiyor, bu yaptıklarımdan tat almıyor, iyi uyuyamıyor, düzenli alışkanlıklarımı yerine getiremiyor, nimetlerden faydalanıyor fakat mutlu olamıyorum.
Ama sonra insanın dönem dönem duygusal karmaşıklığa girebileceğini düşünüyor, yersiz olsa da boşvermişliğe ihtiyacımın olduğunu anlıyor, gittiğim yolun doğru olduğunu fakat arada bir Allah'ın önüme imtihanlar çıkardığına inanıyor, bu imtihanlardan dersimi alıp doğru yoldan devam etmem gerektiğini düşünüyor, biliyor, uygulamaya geçiyor ve içten bir nefes alıyorum.