Yeşil Ev'in ışıklar içinden gelip eski yerine oturduğunu görmüş, basmış çığlığı. O çığlıktan sonra zavallı çocuğun ses çıkardığını duyan olmamış. Hep susmuş, diyeceğini yazarak demiş.
... "dostluk yeminini" etmeye gerek duymamışlardı; oysa insanlar başka bir insanı bedeni ve ruhuyla dünyadan koparıp bütünüyle kendilerine ait kılma ihtiyacının bilinçsiz ve çarpık bir şekli içlerinde ilk uyandığında böyle yaparlar.