Zira eğer anne çocuğunun kendine guvenebilecegi duygularını açabileceği konforu evladına vermişse çocuk da kötü hissettiğinde rahatlıkla annesinin yanında ağlayabilecektir. Bu tipli bir yetişkinin acı gününde herkesin değil yanında kendini güvende hissettiği onu anlayacağını düşündüğü kişinin omzunda ağlamasına benzer. Bu açıdan denebilir ki çocuğun ağlaması değil aglamamasi problemdir ve bir anne çocuğu ağlamamak için kendini tutuyorsa endişe hissetmelidir.
Çocukların karnını doyurmak ne kadar hayati onemdeyse, kalbini doyurmak da o denli hayatidir. Karnı soymadan çocuk aç olur kalbi doymayan çocuk mutsuz olur
Bulaşık yıkayan bir annenin çocuğu heyecanla yanına gelip anne lego adamlar yaptım hemen görmelisin dediğinde ellerini kurulayop aynı heyecanla öyle ki çok merak ettim hadi hemen göster diyebilmesidir.