Beni böyle bırakacağını bilseydim
daha çok kırardım kendimi,
daha az sana benzerdi yaralarım.
Şimdi hangisine dokunsam
sen çıkıyorsun altından,
bir özür gibi, bir geç kalmışlık gibi.
Böyle sevmeyi kim öğretti sana?
Yarım bırakmayı,
tam hissettirip kaçmayı,
bir kalbi ev gibi kullanıp
anahtarı cebinde götürmeyi?
Seni şimdi bir ihtimal olarak değil
bir iz olarak taşıyorum.
Bu iyileşmek mi yoksa alışmak mı?
Bildiğim tek şey seni sevdim,
bu cümle artık kimseye borçlu değil....