Yaşamak ne ağır şey, sanki sabah yükle kalkan herkesin ağırlığı var üzerimde, hastanede stresi gözlerine inmiş tünel görüşle koridorları izleyenlerin çaresizliği de, yarını düşünemeyecek kadar günü atlatmaya çalışanların sessiz çığlıklarını da duyar gibiyim. Hepsi için dua ediyorum rabbime, isimlerini bilmiyorum ama ruhlarını hissediyorum. Bu dünyayı hiç sevemedim. Azıcık sevgim öncelikle ailem, iyi olan, iyi kalan, iyi olmaya çalışan üç beş insan ve masum hayvanlar üzerine incecik bir iplikle bağlı.