“Onun kendini asla çocukluğumda hissettiğim şekilde hissetmemesini istedim. O nedenle bir dengi olmadığını, kaderinde kimsenin önünde diz çökmek olmadığını öğrettim. Katı ve güçlü biri olmasını istedim. Annemle babamın bana öğrettiği dersi öğrettim: Kimseye bel bağlama. Sevgi, güçle karşılaştırıldığında -kırılgan, kalleş ve kontrol edilemez- hiçbir şeydi. Çok zeki bir çocuktu. Fazla iyi bir öğrenciydi.”