can
@sokaginruyasi1
Temmuz 2023 tarihinde katıldı
şimdi düşünüyorum, kaç yıl sonra, alkol, sigaralık, kubar, extacy, eroin, kokain, amfetamin, roj, taş, çakmak gazı, bonzai ya da edebiyat fark etmez, ne kadar yitik, umutsuz ve unutulmuş olduğunuz da fark etmez, hayatınızın hangi döneminde olduğunuz da fark etmez, hepsi geçer, hepsinin kafasi siktirip gider, karanlığın kalbiyse her zaman orada kalır, atmaya devam eder, duyması gerekenler için.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben liseyi bitirir bitirmez doğduğum şehri terk ettim. Bir sürü ise girdim çıktım, olmadı geri döndüm, yine gittim. Bu durum birkaç sefer tekrarlandı böyle. kendime göre bir sürü sıkıntı çektim anlatmaya değmez, çekmeyen mi var? insanın bazen böyle dönemleri olur, arkasında büyük bir karanlık bırakır. o günlere dair bütün hikayeler ağır tekdüze ve ic karartıcı tek bir hikayeymiş gibi ic içe geçer. artık hiçbir şeyin önemi yok duygusuna kapilirsin, bir daha hiç gülmeyecek gibisindir. ama sonra bu da geçer. zamanla yatışırsın ve yürürsün yürümen gereken o yolda.
mesele aynu dalga, aynı dalganin son yumrugu. mesele aşk da değil kırılan gurur da değil. kendini bu kadar alçaltan biri insan olabilir mi? maskarayım lan ben. antalyada da milletin maskarasıydım, kraldım diye anlatıyorum simdi. iki bira ısmarlayana her türlü maskaraligi yap. gurur mu kaldı bende kirilacak. yazar olmaya geldik buraya burada da milletin maskarası olacağız. para lazım bana güzel hikayeler yazabilmek için, az da olsa düzenli bir para, sıcak bir oda. başka maskaralik yapamam ben artık başka iş yapamam. gidecek başka yerim yok. özlediğim hiçbir şey yok. geçmişle arama bir duvar örüldü sanki. yine de insan özlemek istiyor ama nefret de ediyor o günlerden. sorun simdi, suan insanın şimdisi boktan olunca geçmişi napsin. gecmisi özlemek için hali vakti yerinde olmalı insanın. ya da en azından bir zamanlar yerinde olmuş olmalı. hayatta hiçbir bok yapamamışken kendi canıma da kıyamam. ya yazar olacağım ya da katil başka yolu yok bu ankarada benim için.
kundaklanmış petrol kuyuları gibi sürekli yanan bir ateşi nereye gomebilirdim ki içimde, yüreğimdeki oyuklar yetmemişti buna, dışarı atmak zorundaydım hayatın akışına bir sefer ayak uyduramadın mı arkadan gelen tekmeyi yapıştırırdı çünkü, mazereti de hazırdı, onun da arkasından gelenler vardı, karısı vardı çocukları vardı karinlarini doyurmak zorundaydılar binlerce neden bulmuşlardı sistemin dışında kalanların pestilini çıkarmak için.
bütün dünyayı sikesim geliyordu bu yüzden, insanı insanın yamyami eden dünya aminakoyayim senin diye bağırdım içimden
