Eyüp'ün yanında yedi gün yedi gece hiç konuşmadan otururlar. Eyüp, sekizinci gün suskunluğunu bozar: Doğduğu güne lanet eder. Eyüp'ün adaletsizlik yüzünden çektiği ıstırap, yığınla acının getirdiği fiziksel ıstırabı aşar. O zamana kadar acılarına katlanmıştır, şimdi kaderine isyan eder. Kendisine böyle bir öfkeyle hücum eden bu nedensiz acıyı anlayamaz.