Süleyman Öncül
@solymanvs
67 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Çağımız, sonu gelmeyen toplumsallığı ile yalnızca suçlulara uygulamayı bildiği yalnızlık karşısında titremektedir. Günümüzde kendini ruhuna terk etmek bir suçtur ve o halde yalnızlığın aşığı insanlarımızın suçlularla birlikte aynı kategoride sayılmasından daha normal hiçbir şey yoktur.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yalnızlık gereksinimi her zaman içimizde tinsel bir yan olduğunu kanıtlar ve bu tinselliği ölçmemizi sağlar. "Kuşbeyinli insanlar sürüsü, birbirinden ayrılamayanların kalabalığı" bu gereksinimi o kadar az hisseder ki, muhabbet kuşları gibi yalnız kaldıkları an ölürler; kendilerine şarkı mırıldanmadıkça uyumayan küçük çocuklara benzerler.
Bir babanın oğlunu mirastan mahrum etmesi gibi, ben de bu kadar zayıflıktan sonra kendini tanımayı reddeder. Umutsuzluk içinde, zayıflığını unutamaz, bir anlamda kendinden tiksinir, kendini bulabilmek için bir mümin gibi zayıflığı altında ezilmek istemez; hayır, umutsuzluğu içinde, ne kendinden söz edilmesini duymak ne de kendi hakkında bir şey bilmek ister.
Hayır, insanlar kaçınılmaz olarak nereye varırsa varsın ve başlarına ne gelirse gelsin, tek bir şey yazgının dışında kalır: İnanç ve bilgelik. Çünkü zihin söz konusu olduğunda, basit kadercilik kesinlikle insana hiçbir şey getirmez, zihnin kendinden daha acımasız bir düşmanı yoktur, ama aksine yıllar geçtikçe yitirilmesi bundan daha kolay olan hiçbir şey de yoktur.
Dünyada bu kadar övülen tüm bu pratik bilgeliğin, iyi öğütlerin ve bilge özdeyişlerin tüm bu kutsal dizisinin, tüm bu "göreceğiz"lerin, "kaderimize boyun eğeceğiz"lerin, "her şeyi arkada bırakın"ların altındaki sonsuz gülünçlük, ideal bir anlamda, ne gerçek tehlikenin nerede olduğunu ne de tehlikenin ne olduğunu bilen tam aptallığın ta kendisidir. Ama buradaki korkunçluk, bu törel aptallıktır.