Feri, burada herkes başkalarının hayatını mahvetmek için yaşıyor. Çünkü kendileri olamıyorlar, olmak da istemiyorlar. Tek yaptıkları konuşmak… konuşmak… konuşmak.
Ne garip, insan da meyve misali, en olgunluğa ulaştığında toprağa düşüyor, hamken de kekre bir tat bırakıyor ağızda. Belki de o kekre tat var olduğu için olgun meyvenin tadını beğeniyoruz. Zıddıyla anlam kazanıyor her şey.