Böylesine dolu dolu, güzel, heyecan verici kitaplar okuduğum zaman kitabın sonuna gelince bir hüzün, hayal kırıklığı yaşıyorum. Sonunun yüzeysel ve oldu bittiye geldiğini düşünüyorum. Sanırım kitaplar hangi son ile biterse bitsin aynı histe olacağım çünkü esas derdim kitabın sonuna gelinmiş olması...
Nam-ı Diğer Grace ...
Karakter, karakterin yaşadıkları, hapishane hayatı, psikiyatrist ile analizi beni çok etkiledi. Okunmaya değer bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Hayat bazı insanlara direkt yoğun acılar verir, somut olaylardır bunlar. Duyunca ürperirsin, acıları yaşayan insanın nasıl katlandığını düşünürsün, hala intihar etmemiş olması büyük bir başarıdır sana göre… Sonra kendine bakarsın kendi boktan derdine... Ne kadar şanslı olduğunu hissedersin o an. O anın senin için dönüm noktası olduğunu varsayarsın. Olaydan ders çıkarmış kendi hayatının ne kadar kusursuz olduğunu görmüşsündür.
Ta ki ertesi günün sabahına kadar. Bir uyanmışsın ki yine aynı his. Ne olduğunu tam olarak çözemediğin, bunu yaşamanın çok saçma olduğunun bilincinde olduğun fakat bilincinin sana asla yardımcı olmadığı o an…
Kitabi henüz bitiremedim 119. Sayfasindayim. Bitirdiğimde incelememi de düzenleyeceğim.
Bir terapist ve danışan kitabı fakat gerçekten hayretler içersindeyim . Başlangıçta kitabi sevdim güzel gidiyordu fakat terapistin sürekli haddini aşan yorumlar yapmasi üzgün bir danışaninin başını okşaması ve danışanın annesinin doğum günü partisine katılması ne oluyor dedirtti.
Ben psikoloji eğitimi almadım fakat hiçbir ekolün bunu onaylayacağını sanmiyorum.
Aldığıma pişmanım , gerçekten şaşırtıcı ...
Düzenleme: aldığıma pişmanım demek abartı olmuş sanırım. Kitap insana hiçbirşey katmıyor değil ama terapistin davranışlarının terapi olgusuna aykırı olduğunu düşünüyorum.
