çünkü bir noktadan sonra hayatımın kontrolü benim elimde değildi. ben yalnızca yürüyor; konuşuyor, gülüyor ve geriye kalan yaşam belirtilerini gösteriyordum. duygularım yokmuş gibi. ölmüş gibi. halbuki hâlâ nefes alabiliyordum. yetmiyormuş, yaşamak için yani, sadece nefes almak yeterli gelmeyebiliyormuş. bilmiyordum.