“Gözlerimin önünde cennet belirdi, uzanıp avuçladım. Çektim kopardım. Avucumun içinden iki parmağım ile alıp dilimin üstüne bıraktım. Dilimle dişlerimin üstüne, hafifçe itekledim, incinmesin diye aşk ile sıktım.”
Beni atların insafına bırakanlara da birkaç şey demek isterim: Hanımlarınız elli kiloluk şeker çuvalını taşıyamıyor diye, birileri sizi domuzlar ile yaşamaya mecbur etseydi eğer, bu hoşunuza gider miydi?