En sevdiğim filmlerden birisi olan 'Kaptan Fantastiğin konusu artık alışageldiğimiz konulardan biri olan 'sistem' eleştirisidir.
Ama farklı olduğu nokta kurulmak istenen düzenin de eksiklerine değinmesi. Bir düşünceye vs. karşıt yeni bir düşünce çıkınca yeni düşünceyi benimseyenler de körü körüne savunma eğiliminde oluyor ve bu döngü şeklinde ilerliyor.
Filmin başında ana kahramanımız olan Bay Cash kendi düşüncesini bu şekilde benimsemişti. Doğrunun tek olmayacağını savunan birinin kendi fikrine bu denli bağlı olması zıtlık oluşturuyordu. Neyseki burda da devreye küçük, asi oğlu giriyor ve bence aydınlanma yaşamasında da oğlunun asi tavırları epey etkili oldu.-hatta tüm ailenin-
En sonunda yaşanan talihsiz bir kazayla kendi yanlışlarını da fark etmesi 'körü körüne tek bir doğruya' bağlanmadan her doğruyu da sorgulamamız gerektiğine dair güzel bir mesajdı. Ama filmin en muazzam yanı çocuklarını tam da istediği gibi 'kendi kararlarını alıp boyun eğmeyen' bir yapıda yetiştirmeyi başardığını gördüğümüz andı. Çünkü o an Bay Cash'in de yeniden aydınlandığı noktaydı.
Filmin sonunda mevcut düzen içinde kendileri gibi yaşamaya başladılar. Bu anı görünce çok sevdiğim bir şarkının sözleri yankılandı zihnimde: "Bana devrimin resmini yapabilir misin? Yeni bir düzen kurmadan ama kolayına kaçmadan işin."
Yıkıp yeni bir şey inşaa etmek en kolayıdır önemli olan yıkmadan değişim için mücadele edebilmektir.
Eğer sakin ama aynı zamanda da felsefi mesajlar içeren bi film istiyorsanız mutlaka izlemelisiniz.
(Filmde en sevdiğim sahnelerden birisi: çocuklardan biri kitap okurken Bay Cash nasıl bulduğunu soruyor. Çocuk da ilginç cevabını veriyor. Bay Cash ilginç bir kelime değil deyince çocuk fikirlerini açıklıyor.
'Günlük hayatta güzel buldum, çok iyiymiş demeye ne çok alıştığımı fark ettim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Birinin sana "olduğun halin yeterli" hissini yaşatması.
Mevlana şöyle diyor:
"Aşıklar bir yerde sonunda karşılaşmazlar. Onlar zaten başından beri birbirlerinin içindedir."
Belki de bu yüzden gerçek aşk, yeni bir şey bulmak gibi hissettirmez.
Daha çok, uzun zamandır kaybettiğin bir parçanı yeniden bulmak gibi hissettirir.
Birinin yanında, ilk kez daha az kaygılanırsın.
Daha az düşünürsün. Daha az performans gösterirsin.
Daha çok gülersin. Daha çok saçmalarsın. Daha çok çocuklaşırsın. Çünkü artık sevilmek için kim olduğunu değiştirmen gerekmiyordur.
Ve bence aşkin en romantik tarafı da bu. Birinin sana "olduğun halin yeterli hissini yaşatması.
Seni en çok heyecanlandıran kişi olmayabilir.
Ama yanında, en çok kendin olduğun kişi olabilir.
Belki de gerçek ask; birini bulmak ziyade, kendini kaybetmeden bir başkasını sevebilmektir."
Benim yurdum içimdeAlıntı
Ne yaparsam yapayım, sonunda içimle baş başa kalıyorum ve bir derin hüzün gelip kaplıyor içimi. Benim yurdum içimde galiba.
Nurullah Genç
Nurullah Genç
Yapraklar dökülürken ,ağaçlar rüzgara ve soğuk kış ışığına karşı soyunurken her yıl bir parçanız ölür. Fakat bilirsiniz ki bahar, bir ırmağın donduktan sonra yeniden akmaya durması gibi önünde sonunda gelir .🌸
İçimdeki ses
Sonunda bağırdı:
"Bu kadar günah, ağır bu bedene."
Evren sustu,
Sessizlik imtina etti;
Hayatın dalgakıranları yerle bir.
Bentler taştı,
Ruh hiç olmadığı kadar hafif şimdi.
Pencerelerde perde yok artık;
Aralıktan sızan ışık,
Tüm bedeni ısıtmaya yeterli
Gözler kamaşmaya,
Hayat kaldığı yerden devam etmeye hazır..
24/6/2026
Pınar PEKĞÖZ