süphiye ovalı
@sophie
9 okur puanı
Mart 2015 tarihinde katıldı
Aslında, Fransa bisiklet turunu kazanmak veya kanseri yenmek arasında bir seçim yapmam gerekseydi, kanseri seçerdim. Bir insan, bir adam, bir eş, ve bir baba olarak bana kattıklarından dolayı,turnuva birincisi olmaktansa, kanseri yenen adam olamayı tercih ederdim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bugün, yarışlar bir teknoloji mucizesidir. Bisikletler o kadar hafif ki tek elinizle başınızın üzerine kaldırabilirsiniz ve bisikletçiler bilgisayar, kalp monitörleri ve hatta alıcı ve verici radyo cihazlarıyla donanımlıdır. Ama yarışın en önemli kuralı hala değişmemiştir; kim zorluklara en iyi şekilde karşı koyarsa ve yokuna devam edecek güce sahipse o kazanır.
Bisikletten nefret ediyordum, ama düşünüyordum da bir yandan, peki bundan sonra ne yapacaktım ben ? Bir ofiste çaycı olarak mı çalışacaktım ? Artık tam olarak bir şampiyon gibi bile hissetmiyordum. O anda ne yapmak istediğimi hiç bilmiyordum, sadece her şeyden kaçmak istiyordum ve bunu da yaptım. Tüm sorumluluklarımdan kaçtım.
Artık kanserden kurtulmanın sadece bedenin iyileşmesi olamadığını biliyordum. Zihnimin ve ruhumun da iyileşmeye ihtiyacı vardır.
Neden ben? Yaşama şansım ne? gibi soruların yanıtları bilinmezdi. Neredeyse bu soruların hepsinin çok belirsiz olduğunu düşünmeye, hissetmeye başlamıştım. Yaşamımın büyük bir bölümünü, kazanma ve kaybetmeye dayalı basit bir bir çizelge etrafında devam ettirmiştim, ancak kanser bana belirsizliklere dayanma gücü veriyordu.
Bir sporcuya iyi bir dayanıklılık kazandıran şey, olası utancı karşılayabilmek ve yakınmaksızın acı çekebilmektir.Bu işin, dişlerimi sıkıp nasıl göründüğüne bakmadan herkesi geçmekten ibaret olduğunu keşfettiğimde kazandım. Hangi spor olduğu çok da önemli değildi.Düz ve uzun mesafeli bir yarışta herkesi geçebilirdim.
Bu bir acı çekme festivaliyse, bunda başarılıydım.