Haydi bana soru sorSoru-Cevap
Zaqa.net/Nur06
Birazcık da soru cevap yapalım merak ettiğiniz tüm soruları sorabilirsiniz hepinizi bekliyorum sorun gelsin bakalım...
Özleyeceksin!
Kızıyordu, kıskanıyordu,
küsüyordu, çok soru soruyordu;
Ama beni seviyordu diyeceksin.
Nazım Hikmet
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Son düşünce!1000Kitap
Gecelerce düşündüm! Bazen güneş tepelerde iken de aklımın köşerinde yine aynı soru! İnsan ölüm anında ne düşünür?
Kendimden bir örnek verecek olursam 2013 yılında Kızıl Deniz'in ortalarında Haniş Adalarının 55mil açıklarında saat 01:40 civarları, ellerim ensemde bağlı dizlerim üzerine çökmüş gözümde yaş ve son dua ! "Eğer varsan son duamı kabul et kızımın güzel bir hayatı olsun" işte size hayatı köşerinde yaşamamış sıradan tam ortalarda pek göze batmayan hiçbir sıradışı özelliği olmayan benim ölmeden önceki son düşüncem ve son duamdı.
Peki kız arkadaşından ayrılış sonrası intihar düşünceleri geçirmiş yada denemiş insanlar son anda acaba ne düşünmüşlerdi yada evine ekmek alacak parası olmayan hamalın akşam üstü eve gitmek yerine bir inşaatın son katından atlamadan önceki son düşüncesi neydi? Haksız yere hapse girmiş mahkum tuvalette kendini astıkdan sonra çırpınış anında neyi düşünmüştü ki asıl merak edilen ipi nerden bulmuş olduğu oluyor. İş yerinde ki stresi kaldıramayıp trenin altına kendini atam japon tren vurmadan son saniyelerinde huzur bulmuş mudur? Kurşun öldürmez bazen öyle hisler vardır ki mesela Gül abla kocası tarafından vahşice katledilirken son anda ne düşünmüştü?
Şiddetle beynimin içinde dolanan ölüm anı öncesi duyulan hisler düşünceler nelerdir diye geçiyor, ölüm masum olamaz bahane kabul edilemez fakat her insan bir son an yaşıyor.
Gitmek istiyorum! sessizce ve düşüncesizce...
Bugün günlerden ben...
Süslü cümleler kurup, iyi dilekler dileyerek kendimi kandırmayacağım. Çünkü ben hiç öyle biri değilim. Hayatın akışında kalıp gerçeğe olduğu yerden bakmaya çalışan biriyim. Bugünü yaşayıp yarını düşünmeyen, geleceğe büyük umutlar beslemeden ve hayaller kurmadan önüme bakıp yürüyen biriyim. Sartre’ın "An’ı yaşa!" dediği o düşüncenin içindeyim. Ya da Hakan Günday'ın dediği gibi; "Sadece şimdi var. İnsan ne söylerse, ne yaparsa ondan ibaret. Ve bunun bilincine varmak her şeyi değiştiriyor. Özellikle de anı... Çünkü şimdiyi özgür kılmanın tek yolu onu geçmiş ve gelecekten bağımsız yaşamaktan geçiyor."
Geleceğe dair süslü ihtimallerle kendimi avutmadan yaşamak, bir karamsarlık değildir aslında. Siz buna “melankoli” diyeceksiniz ya da “karamsarlık”. Ben bunun adına, “insanın kendi içine daha fazla yakınlaşıp hayatın en çarpıcı, en yalın ve en sahteliklerden uzak hâli” diyeceğim. Çünkü insan her şeyi olduğu gibi kabul edip, hiçbir şeyi olduğundan güzel göstermeden de yaşayabilir. Ben buyum!
Bir yaş daha aldım takvimlerden ve aklımda her zaman var olacak o düşünce, yine benimle hep içimde: Kierkegaard'ın "Tanrı benimle ne kastetmiş olabilir." sorusu; ara ara içimde yankılanıp duran, cevabını henüz kendime veremediğim o ağır soru.
Bir gün Tanrı bana varlığını hissettirip fısıldar mı peki? bilmiyorum...
Bir yaş daha aldım takvimlerden, dünün aynısı olan; bugünün yarınlarını yaşayarak, bazen aynı yere yeniden dönerek, bazen de hiç ilerlememiş gibi görünürken içimde sessizce değişerek… Attığım her adımda içimde beslediğim sevgi, saygı ve merhamet beni olduğum yoldan hiç çıkarmadı. Savrulan günlerin içinden geçerken kalbimde çürümeye bırakmadığım bir yer hep kaldı ve orası hâlâ insan kalabilmek için direndiğim; kimseye benzemeden, kimseye özenmeden,
