Huzursuzluk, aslında bir roman kılığında yazılmış bir yüzleşme çağrısıdır. Livaneli bu kitapta sadece bir hikâye anlatmaz; insanlığın saklanmış, görmezden gelinmiş kırıklarını tek tek masaya koyar. Romanın gücü, okuru “acıya tanık olmaya zorlamasında” değil; acının nasıl taşındığını, sessiz bir mirasa dönüştüğünü ve coğrafyaları aşan bir gölge hâline geldiğini göstermesindedir. Meleknaz, Zilan, Nergis gibi karakterler birer kurgu unsuru olmaktan çıkarak, insanlığın çektiği ortak acının avatarlarına dönüşür. İbrahim ise bir muhabir olmaktan öte, modern dünyanın vicdanını temsil eden kırılgan bir figürdür; gerçeği taşıdıkça ezilen bir kişilik olarak romanın merkezinde yer alır. Hüseyin’in Amerika’daki durumu ise eserin en büyük ironisidir: Coğrafyalar değişse de nefret aynı kalır, kötülük küreselleşirken merhamet öksüzleşir. Livaneli’nin başarısı, politik bir roman yazmakla insana dokunan bir roman yazmak arasında bir seçim yapmadan, ikisini bir arada sunarak “sessizliği anlatan” bir eser ortaya çıkarmasında yatar. Okuru bir aynanın karşısında bekler gibi bekleterek, ona iz bırakma sorumluluğunu yükler. Sonuç olarak, Huzursuzluk bir duygu olmaktan çıkarak bir farkındalığa dönüşür.

HuzursuzlukZülfü Livaneli · Doğan Kitap · 2017117,7bin okunma