ayşe
@soyogdo
Hayatla bağını koparmamış her şiirin, iyi kötü, gizli açık bir öyküsü vardır. En azından, ozanını şiir yazmaya iteleyen bir öykü. Ozanı şiir yazmaya ilkin, yaşamasından çıkardığı yahut yasamasını etkileyen bu öykü iteler. Çoğu zaman bu öyküdür gizliden şiiri besleyen, geliştiren, bütünleyen, ozanın diyeceğine, şiire yön veren.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Şiirin yaşama ile olan bağının yitirilmemesi, ortada, boşta kalmaması düşünüldüğünde ilk akla gelen ihtar: “Somutlayınız.”
Tanımlamalarda, aşağı yukarı düşünmeye izin vermeyen, eklemeye yahut çıkarmaya müsaade etmeyen bir kesinlik vardır. Yani insan aklına aykırı şeylerin çoğu. Beni tanımlamalardan kaçıran, belki de bu kesinliğin, bu aykırılığın taşıdığı bilgiçlik edasıdır. Bir tanım bana önce, kişioğlunun aklına, imansızlık, güvensizlik, baskı gibi gelir. Bu böyle.
Öyle sanıyorum ki en soyut şiirin bile, anlatılabilir veya anlatılmaz bir öyküsü vardır. Kelimeler birer anlam taşıdıkça bundan kaçınmanın mümkün olmadığı geliyor aklıma. Kelimlerin taşıdığı anlam yükleri ve bağıntıları hiç değilse çağrışımların zorladığı, bazı alışkanlıklarımızın uydurduğu bir öyküyü getireceklerdir.
Belki başka hiçbir sanat ürünü şiir kadar sanatçısına, sanatçısının kişiliğine bağlı değildir. Yani bir bakıma şiirin tanımı ozanın tanımıdır denebilir.