Bazen, zamanı geriye sarıp geçmişin o saf ve güzel haline dokunmak istiyorum. Bir çocuk gibi, ellerimle sevip, duygularımın arasında kaybolmak... Her şeyin büyük ve anlamlı olduğu zamanlarda. dertler çocukken çok küçüktü, öyle ki bir anlık mutlulukla her şeyi unutur, sadece gülümsediğimde dünyayı unutmuş hissederdim. O anlarda yaşam öyle samimi, öyle gerçekti ki, sanki sonsuza kadar devam edecek gibi hissederdim.
Bir uçurtmam vardı aslında çok uçurtmam vardı ama o çok ayrıydı, rüzgarın hafifçe yakaladığı, gökyüzüne selam veren. O uçurtma elimden kayıp gitmişti, ama bir acı hissetmemiştim. Tam tersine, o kaybolmuş uçurtmanın gökyüzüne doğru yükselmesiyle bir huzur kapladı içimi. Orada, yukarıda, o da daha mutlu oluyordu belki. Bir çocuğun saf, telaşsız neşesi gibi hayatın ne kadar basit ve güzel olduğunun hatırlatıcısı. O anı kalbimde sakladım, her şeyi sarmalayan o huzuru.
29.05
S.P