Çünkü herkesin ara sıra yoğun mutluluk anları vardır ama sürekli olarak kişisel mutluluk peşinden koşmak, bir kepazelikten başka bir şey değildir. Böyle bir dünyada bunca felaket, bunca yoksulluk, bunca haksızlık ortasında ancak inekler kadar kafasız ve duygusuz olanlar-yani gerçekten insan sayılamayacak yaratıklar- kişisel açıdan mutlu olabilirler.
Gençliğin mutluluğu, gençlerin kendileri dışında nerdeyse herkesin inandığı koca bir yalandır. Hiçbir gencin, “genç olduğum için aman ne mutluyum” dediği duyulmamıştır.
Oysa benim gibi bir öğretmeni, öğrencilerinden,ailesinden, yakın dostlarından başka kim anımsayacaktır ? Onlar da öldükten sonra, o öğretmen tümüyle yok olacaktır karanlık boşluklarda.