Var oluşumuza bir anlam yüklemek istediğimizde, yok oluşumuzu izlediğimiz, olmak istediğimiz yerde değil, durmak zorunda olduğumuz yerde beklediğimiz yerdir hayat.
İki yalnızın suskunluğu gürültüdür, kulakları sağır eder. İki yalnızın kokusu hüzündür, bakışlara siner. İki yalnızın zamanı sabırdır, ayrılık saatini bekler. İki yalnızın katlanma gücü, bardak taşınca biter. İki yalnızın tartışması, çocuklarının gözlerindeki korkuyu görünce diner.
İki yalnızın toplamı, bir aile olmak için yetmez. İki yalnızın çarpımı, bir ilişki için heyecan vermez. İki yalnızın bölümü, mutlu bir çocuk etmez. İki yalnızın en yakın olasılığı, olsa olsa, aynı evin içinde, yapayalnız iki insan eder.