Baba, düşünmemem gereken şeyleri düşünüp durduğum için hep başım ağrıyor. Söylemek zorunda olduğum şeyleri söyleyemediğim için de boğazım ağrıyor. Sarılacak kimsem yok, bu yüzden hep çok üşüyorum. Gitmek istediğim yerlere gidemediğim için hep yürüyorum. Bu yüzden ayaklarım ağrıyor. Derdimi sıkıntımı anlatacağım kimse yok diye ruhum sıkışıyor. Ve hiç bir yere sığamıyorum. O yüzden aldığım nefesten hiçbir şey anlamıyorum. Anlayacağın Baba, ben hiç iyi değilim.